Luns. 18.11.2019
El tiempo
09:14
20/08/12

As cartas do avó Pascasio: Os nosos carballos

As cartas do avó Pascasio: Os nosos carballos

Moi querida neta Cristina:

Vólvoche a escribir porque esquecín mencionarche uns detalles sobre a miña aldea que me parece tes que coñecer antes de visitar o berce dos Fernández. Tamén me acordei ---acá arriba teño moito tempo libre--- dunha coincidencia entre emigrantes que me relaciona co avó paterno do buenazo de Néstor.

Pero bueno, imos por partes. O primeiro é porche en antecedentes sobre a indubidable procedencia do teu carácter. Os que che critican descoñecen que herdaches o sentimentalismo atlántico que sae dos mananciais de auga fresca que enchen A Fonsagrada de música. O que che quero dicir é que vos non tenés nada de mediterránea. Por iso é que non che afectan os chistes malos que intentan infravalorarte. A misión que che encomendaron, a través das urnas, é demasiado importante para andar? gastando pólvora en chimangos?

No noso querido recuncho porteño predomina o guaranguismo, é dicir, a risa fácil que lle atribúe a un veciño ou a un compañeiro de clase un certo defecto . Non é humor, non, é a típica burla expiatoria para escapar da nosa imaxe no espello. O meu culto paisano Afonso Rodríguez Castelao ---falecido en 1950 no gran Centro Galego de Belgrano e Pasco--- dicía que "o humor é cousa seria". Así é para os galegos que somos alegres cando hai que selo pero que non andamos todo o día"ji-ji-ja-ja" coas desgrazas alleas.

Os que che coñecen admiran a túa fortaleza espiritual pero non imaxinan que a súa orixe está nos bosques das parroquias de San Pedro de Neiro e Santa María do Trobo. Os que nacemos no medio do monte crecemos ao ritmo da herba e as árbores son todos eles da nosa familia. Non estou filosofando, simplemente constato unha realidade que é moi distinta do mundo urbano no que vos naciches. Un bo exemplo o tes nas árbores. Os nosos carballos dannos madeira para todo tipo de mobiliario e landras para alimentar aos chanchos. Na cidade unha árbore está fóra da súa casa. É un problema. As raíces levantan as baldosas e as follas ensucian as rúas. Se dan algunha clase de coquito, ollo!, podes romperche unha pata se ao pisalo, patinas.

Todo o que che comento vós xa o sabes pero aos vellos gústanos repetir sempre a mesma historia. A vós Cristina non che trasplantaron. Eu en cambio tívenme que adaptar rapidamente a ver cemento por todas partes. Ao principio faltábame o aire pero enseguida aprendín o oficio de xastre e centrado no laburo fóilleme tranquilizando a nostalxia.

Agora vou pasar ao avó de Néstor. Chamábase Karl Kirchner e era de Interlaken no sur do cantón de Berna. Acá atopo outra coincidencia comigo. Era agricultor nunha zona montañosa na que os recursos escaseaban. A súa familia do mesmo xeito que a nosa tiña que organizarse moi ben para poder morfar durante os larguísimos invernos. Karl emigrou e o seu neto casou coa miña neta. Foi o destino, dicimos nós, o que uniu a dous herdeiros das montañas do norte ao amparo do sureño sol arxentino.

Despídome. Perdonáme se se cadra non me expliquei ben. Recibe unha aperta e un biquiño ---aínda me acordo como se di en galego--- do avó que non che esquece.

- Pascasio Fernández Gómez.


  • Manuel Suárez Suárez. (mansuarez[arroba]quepasanacosta.gal)

Outros artigos dende Lonxe de Montevideo

Fonte

comentarios