Sábado. 16.11.2019
El tiempo
José Luis Louzán
18:41
08/01/10

Tópicos e presuposicións

Tópicos e presuposicións
As verdades como puños de José Luis Louzán

Existe entre nos, entre os galegos, unha certa autocomplacencia que nestes días vin reflectida nunha desas conversas de mesa do Nadal, tan familiares e o tempo tan reveladoras. Teñen estas reunións de particular que a xente fala de cousas das que non soe falar o resto do ano. Política, emprego, ideoloxías ou filosofía do dia a dia, porque non, danse cita o redor destas pantagruélicas mesas, tan nosas. E descobres cousas moi interesantes.

 

Por termo xeral, por exemplo, todos os galegos, os de aquí, teñen tendencia a crer que a nosa raza se move por un común en materia de vontade de traballo, seriedade e capacidade de sufrimento. Estas virtudes, ollo, transgredirían o tempo e as xeracións e, así, o galeguiño que nos anos 70 emigraba a traballar é absolutamente igual a o que na actualidade se busca as fabas fora da terriña, a saber; Traballador, sacrificado e espelido a partes iguais. Esquece o orador que o tempo pasa e o galego de hoxe nada ten que ver co daquela, nada. Esquece ese orador que, para ducias de nacionalidades onde a nosa veciñanza acabou por situarse (centroeuropa, Brasil ou Arxentina) Galego é igual a tonto, papan e inculto. Así o recollen ducias de dicionarios, facendo mención o uso popular do termo. 

Por esa razón, no pais austral, “gallego” non so é a denominación dada a todos os españois, proveñan de onde proveñan, senón que é esa denominación en sentido negativo e pexorativo. Porque, para os naturais da Arxentina e os italianos emigrados a aquela nación (e os verdadeiros gobernantes de aquela salvo cando Alfonsín ) o galego era o tonto útil, ignorante e pouco espabilado que, traballando de sol a sol, gañaba o xusto e ademais se mostraba agradecido. E isto non é síntoma de gallardía senón, por desgraza, de estupidez. 

Fomos os primeiros en descubrir zonas marítimas e caladoiros, certo, e os primeiros os que lles foron arrebatadas esas mesmas zonas (o exemplo mais cercano disto pasa polo fletan e Canada). Fomos os primeiros en chegar aló onde ninguén chegara para traballar e erguer arriba estados en desenvolvemento ou recen nacidos e, salvo para mesturarnos sen deixar pegada, nunca fomos quen de facer permanente a nosa presenza e estables os nosos costumes. O contrario, somos o inmigrante perfecto... fomos a Suíza e volvémonos suízos, viaxamos a arxentina e convertémonos en arxentinos, colonizamos Uruguai e rematamos por traer a casa o costume da carne a brasa (costume que pouca raíz tiña nun pais tan pobre coma a Galicia do século XIX e primeiros do XX, onde a carne era de porco e para catro privilexiados). 

Non, os galegos non pertencemos a unha raza de gañadores. Nos falta personalidade. Permitimos lideres mediocres por medo a épocas de loita, preferimos fuxir da confrontación e deixarnos asoballar por non chegar a un conflito, aínda que teñamos as de gañar. Somos mediocres como nación porque aínda non consideramos que sexamos unha (nación). Fáltannos, perdóenme, pelotas, para facer na casa o que si facemos fora. Para arriscar na casa coma o facemos nos mares do mundo, para mandar na casa coa autoridade coa que en contadas ocasións o fixemos no mundo. Somos brandos con quen nos insulta e autoritarios con quen nos eloxia. 

Pero como, polo visto, somos unha raza de traballadores incansables, dignos empregados do patrón e sacrificados e leais subalternos, merecemos o paraíso. Tópicos e autocomplacencia sen limites para os fillos de Breogán. Galego traballador, Catalán “peseteiro”. Sigamos dando exemplo.

  • José Luis Louzán.

comentarios