O Galiza Celta Fest consolida en Delémont unha ponte cultural galega que emociona a 400 asistentes

No corazón de Delémont, lonxe do Atlántico salvaxe e dos cantís interminables da Costa da Morte, Galicia volveu pulsar, non simbolicamente nin nostalxicamente. Pulsou con forza real, con son, con sentimento, con memoria viva. A segunda edición do Galiza Celta Fest foi unha experiencia que transcendeu xeracións, xeografías e emocións. O acontecido na sala de concertos Courtételle non se pode entender como un festival máis do calendario suízo. Foi un fenómeno. Un punto de encontro onde a identidade gallega non só se lembrou, senón que se reafirmou cunha intensidade que sorprendeu mesmo a aqueles que xa eran conscientes da magnitude deste evento.

Detrás desta exposición agóchase unha comunidade que transforma a nostalxia en cultura viva: a asociación Galiza Celta Delémont, unha organización que leva once anos facendo algo extraordinario: converter a emigración nun motor cultural. A maioría dos seus membros proceden da Costa da Morte, unha terra onde a tradición non é só decoración, senón un xeito de vida. E nótase. O que podería ter sido unha simple reunión social converteuse nunha peza clave do tecido cultural da Suíza francófona. Non só conservan as súas raíces, senón que as proxectan, as comparten e as elevan para que formen parte do calendario cultural rexional.

Desde a primeira nota, o ambiente cambiou. As case 400 persoas que chegaron a este recuncho de Suíza non eran un público observador; eran un público participante, que se reconectaba e se emocionaba. A música non só soaba; fluía a través deles. Porque cando a música non se escoita... séntese.

No escenario, grupos cunha sólida traxectoria e un profundo compromiso coa promoción da cultura gallega en Suíza ofreceron auténticas actuacións: A Irmandade Galega na Suíza de Xenebra, que leva traballando incansablemente na preservación e promoción da cultura gallega desde 1973; A Roda da rexión de Lausana, que está a piques de celebrar o seu 35 aniversario; A Semente de Basilea, que recentemente celebrou o seu 45 aniversario; e CRC Ourense de Basilea, que leva promocionando a provincia de Ourense en Suíza a través das súas actividades desde 1984.

Os catro grupos encheron a sala de emoción, e foi precisamente na súa unión onde se produciu un dos momentos máis máxicos do festival: cando fusionaron o seu talento, a súa paixón e a súa identidade nunha actuación conxunta que culminou coa interpretación do himno de Galicia, xerando unha emoción colectiva difícil de describir. Cando a cultura gallega no exterior se une, suceden cousas extraordinarias.

Tradición e modernidade: un equilibrio electrizante

O festival non se quedou atascado na tradición. Evolucionou, abriuse e comprometeuse co presente. Clave para isto foi o papel do recoñecido retanqueiro Antonio Barros e do DJ Sonic, que animaron o resto da noite cun vibrante set que combinou o mellor da música folk gallega e as cancións tradicionais de festa cos sons máis emblemáticos da cultura de club. Unha mestura que non só puxo a bailar á xente, senón que conectou diferentes xeracións e sensibilidades baixo o mesmo ritmo.

A presenza do DJ Sonic achegou unha dimensión contemporánea que resonaba coas raíces, demostrando que a cultura gallega non é estática, senón dinámica, adaptable e profundamente viva.

E chegou entón un dos momentos máis intensos da noite: a conexión emocional lograda por Ialma e Antonio Barros. Non foi só música; foi identidade compartida. Foi ese momento no que todo un público se recoñece nunha canción.

A experiencia non foi só música. A gastronomía do evento ofreceu unha suculenta churrascada acompañada de flan caseiro, dous clásicos esenciais nas celebracións gallegas. Detrás de todo isto había, sen dúbida, moito traballo, pero tamén unha excelente coordinación que permitiu que cada detalle fluíse con naturalidade, reforzando ese sentimento dunha comunidade unida.

O Galiza Celta Fest consolidouse como algo moito máis profundo que un evento cultural. É unha ponte entre Galiza e Suíza, entre o pasado e o presente, entre os que marcharon e os que manteñen viva a esencia. Nunha cidade cunha comunidade gallega significativa, este festival convértese nun acto de resistencia cultural, pero tamén nunha celebración aberta, inclusiva e vibrante.

O que vén... xa o sentes.
Se esta segunda edición foi capaz de conmovernos ata este punto, o que vén non é simplemente unha continuación. É unha evolución inevitable.

Porque cando hai alma, esforzo e unha auténtica paixón, cada edición non repite: medra.

E en Delémont xa non se espera o próximo Galiza Celta Fest.

Precísase. É preciso. Séntese vir.