Elexía por Enrique

Eu coñecín Enrique un día de verán,
o día do seu aniversario.

Pero o día que coñecín de verdade a súa persoa
foi unha mañá fría, desas que che morden as mans.

Quedara sen batería no coche,
sen saber moi ben que facer.

E el baixou.
Como baixan as persoas boas:
sen ruído, sen drama,
só para axudar.

 

Abriu o capó, colocou as pinzas
e coa súa retranca habitual dixo que había que esperar un ratiño.
E nese ratiño
regaloume parte da súa vida.

Falou do mar,
das viaxes,
da mili,
Falou da súa muller,
dos seus fillos,
da súa neta.
Falaba e sorría.
E eu escoitaba.
Porque a Enrique había que escoitalo.

E cando por fin o coche arrancou aquela mañá
E marchei traballar,
Decateime de algo:
Eu non marchaba igual.
Levaba dentro a sensación de ter coñecido a alguén…

Sabedes o que se sente nun día frío de inverno cando te achegas ao lume?
Ese calor manso.
Esa paz.
Esa seguridade.
Pois esa. Porque así era Enrique.
Un lume.

E ese día e moitos despois que o seguín coñecendo e escoitando dinme de conta de algo importante
I é que Enrique conseguira na vida algo que non todo o mundo consegue:
ser feliz.

Víase.
Tiña todo o que desexaba.
A súa familia era o seu mundo.
Carmen era o eixo da súa vida,
a súa guía,
o seu punto de apoio.

E eu admiraba moito iso.
Como, despois de tantos anos, seguía notándose o amor entre eles.
Como seguía sendo a súa compañeira,
a persoa coa que ría,
coa que compartía todo,

Dos seus fillos falaba con orgullo sereno,
dese orgullo calado de quen traballou toda a vida por velos ben.

E da súa neta falaba cun brillo especial,
como se o corazón lle medrase un pouco máis cada vez que a nomeaba.

Por sorte para el,
aínda que a nós nos parecía unha desgraza,
nas últimas semanas Enrique vivía moito na súa memoria.
Contaba historias de hai vinte anos
Coma se estivesen pasando nese mesmo instante.

Pero cando aparecían os seus fillos,
cando aparecía a súa neta, a súa mente volvía.

Os seus ollos brillaban como sempre fixeron cando os via. Como brillaban sempre que disfrutaba de algo. Como brillaban cando falaba das súas viaxes
E das súas saídas ao mar,
Cando contaba historias coma se aínda estivese alí,
Cando vía películas de vaqueiros,
Ou cando se achegaba a un can ou a un gato,
Porque adoraba os animais, e ademais era algo reciproco, que todos os cans e todos os gatos da súa vida
O querían e confiaban nel,
Coma se recoñecesen nel
Algo bo, algo seguro.

Durante os últimos intres da su vida súa familia foi como unha áncora que o traía ao presente.
Como a razón para seguir loitando.
Como se o amor fose máis forte ca calquera néboa.

A  morte é, por desgraza, a consecuencia máis dura da vida.
Pero eu estou convencida de que as persoas que viviron felices
marchan en paz.

E creo que por iso, cando a Enrique lle tocou marchar,
marchou axiña,
sen loita,
sen medo,
coa tranquilidade de quen sabe
que deixou todo no seu sitio.

Pero o difícil da morte é a ausencia.

E a ausencia doe.

Doe moito.
Porque querer a alguén
É tamén botalo de menos para sempre.

 

E aínda así,
Estou segura de algo:
Enrique non querería vernos tristes.
Querería que vivísemos
Como el viviu nas últimas semanas,
Na memoria dos seus recordos felices.

 

• Ángela Vela Anero.