As amizades que nunca marchan
As primeiras amizades teñen algo que ningunha outra consegue repetir. Nacen sen cálculos, sen intereses e sen a necesidade de impresionar a ninguén. Xorden nun patio de escola, nun camiño de terra, nun partido de fútbol improvisado ou nunha tarde interminable de verán.
Daquela non sabiamos que estabamos construíndo recordos; simplemente viviámolos. Co paso do tempo a vida encárgase de separar camiños. Uns marchan para estudar, outros para traballar, algúns forman unha familia e outros buscan o seu lugar no mundo. As chamadas fanse máis escasas, as visitas máis difíciles e as obrigas ocupan o espazo que antes ertencía ás conversas sen reloxo.
Podería parecer que esas amizades desaparecen. Pero non sempre é así.
As amizades de verdade teñen unha forma especial de resistir ao tempo. Non necesitan explicacións nin reproches polo silencio. Son desas que, despois de meses ou mesmo anos sen verse, retoman a conversa coma se quedase interrompida o día anterior. Porque nunca dependeron da frecuencia dos encontros, senón da sinceridade do afecto.
Vivimos nun tempo no que confundimos ter moitos contactos con estar acompañados.
Acumulamos seguidores, grupos de mensaxería e felicitacións automáticas, pero as amizades auténticas non se contan por números. Ás veces caben nos dedos dunha man. Son esas persoas ás que chamaríamos ás tres da madrugada sen medo a molestar. As que celebran as nosas alegrías sen envexa e permanecen ao noso lado cando a vida decide poñernos a proba.
As amizades para sempre non son as que prometen non separarse nunca. Son as que, malia a distancia, os anos e os cambios, seguen gardando un lugar para nós. Porque comprenderon que medrar non consiste en verse todos os días, senón en saber que, pase o que pase, sempre haberá un abrazo esperando.
Quizais esa sexa a verdadeira definición da amizade: atopar persoas que o tempo é incapaz de converter en recordo, porque continúan sendo parte da nosa vida, mesmo cando a vida nos leva por camiños diferentes.
-
Fran J. Lestón. Lector antes ca escritor. Recolector de historias, de silencios e de memorias que outros deixaron espalladas polo camiño. Escribo para que o tempo non leve todo consigo e porque creo que cada acontecemento, por humilde que pareza, agocha un relato que merece ser contado. Entre libros, palabras e lembranzas, sigo aprendendo que escribir non é outra cousa que a forma máis fermosa de escoitar o corazón dos demais.