O regreso máis necesario
Pasamos media vida aprendendo a correr.
Corremos detrás de obxectivos, de prazos imposibles, de responsabilidades que se acumulan e de metas que, moitas veces, nin sequera escollemos nós. Convencéronnos de que vivir consiste en producir, en demostrar constantemente o que valemos, en subir unha montaña tras outra e en caer para volver erguerse coma se nunca doese.
E, mentres miramos sempre cara adiante, deixamos de mirar cara dentro.
Sen decatarnos, esquecemos o máis importante: nós mesmos.
Vivimos nun tempo que admira a quen resiste, pero fala pouco de quen necesita descansar. Aplaúdese a quen nunca falla, a quen sempre está dispoñible, a quen continúa sorrindo malia levar o corazón esgotado. Parar interprétase como unha derrota, pedir axuda como unha debilidade e recoñecer que non podemos máis como un fracaso.
Quizais por iso cada vez hai máis persoas que parecen estar ben, mentres por dentro libran batallas que ninguén ve. Hai sorrisos que agochan ansiedade, abrazos que intentan disimular a soidade e silencios que berran moito máis ca calquera palabra.
Esquecemos que a mente tamén se cansa. Que a alma tamén enferma. E que hai feridas que non deixan marcas na pel, pero condicionan cada paso que damos.
A saúde mental non é un luxo nin unha moda. É o lugar desde o que vivimos, queremos, traballamos, soñamos e construímos a nosa vida. Se ese lugar se rompe, todo o demais perde sentido. Porque de pouco serve acumular éxitos se cada noite nos custa recoñecernos diante do espello.
Ás veces non necesitamos correr máis. Nin demostrar nada a ninguén. Necesitamos deter o paso. Respirar sen culpa. Escoitarnos. Permitirnos descansar sen sentir que estamos perdendo o tempo. Ter a valentía de admitir que tamén somos fráxiles e que non pasa nada por non poder con todo.
Quizais a verdadeira fortaleza non estea en soportalo todo, senón en saber cando é necesario parar para non romper.
Porque hai regresos que non consisten en volver a unha casa, nin a unha aldea, nin sequera a un lugar da infancia.
Hai regresos que consisten en volver a un mesmo. En reencontrarse coa persoa que eramos antes de vivir con tanta présa, antes de deixar que as expectativas alleas ocupasen o espazo dos nosos propios soños. Volver a ese lugar interior onde aínda somos suficientes, mesmo cando non somos perfectos.
Ao final, a vida non se mide só polas metas alcanzadas, senón pola paz coa que somos capaces de convivir con nós mesmos.Porque de pouco serve conquistar o mundo se, polo camiño, acabamos perdendo aquilo que nos facía verdadeiramente humanos: a capacidade de coidarnos, de sentir e de regresar, unha e outra vez, ao único fogar do que nunca deberiamos marchar.
Nós mesmos.
-
Fran J. Lestón. Lector antes ca escritor. Recolector de historias, de silencios e de memorias que outros deixaron espalladas polo camiño. Escribo para que o tempo non leve todo consigo e porque creo que cada acontecemento, por humilde que pareza, agocha un relato que merece ser contado. Entre libros, palabras e lembranzas, sigo aprendendo que escribir non é outra cousa que a forma máis fermosa de escoitar o corazón dos demais.