Todo é mentira
Hai unha mentira que nos acompaña desde pequenos. Non nola di unha persoa concreta. Non aparece escrita en ningún libro. Aprendémola pouco a pouco, observando como viven os demais, escoitando frases que se repiten tanto que acaban parecendo verdades.
Dicímonos que xa descansaremos cando haxa tempo. Que a felicidade chegará cando consigamos ese traballo, esa casa ou esa estabilidade que sempre parece estar un pouco máis adiante. Convencémonos de que ser fortes consiste en calar, que pedir axuda é un sinal de debilidade e que o importante é seguir adiante, pase o que pase.
E un día descubrimos que todo era mentira.
Que o tempo non espera por ninguén. Que as persoas ás que queriamos non estarán sempre aí. Que hai palabras que nunca chegamos a dicir porque pensabamos que xa habería ocasión.
Que as feridas non desaparecen por ignoralas e que o corazón non entende de adiamentos. Quizais a mentira máis perigosa sexa pensar que a vida empezará mañá. Mentres esperamos ese momento perfecto, deixamos escapar os únicos días que realmente existen: os de hoxe.
Vivimos tan ocupados construíndo un futuro que esquecemos habitar o presente. Corremos sen preguntarnos cara a onde. Enchémolo todo de présas e de obrigas, pero cada vez atopamos menos tempo para sentarnos cos nosos maiores, para chamar a un amigo ou para escoitarnos a nós mesmos.
Ao final comprendemos que as grandes verdades adoitan ser as máis sinxelas. Que o éxito serve de pouco se non hai con quen compartilo. Que un abrazo chega máis lonxe ca moitos discursos. Que a paz non se atopa acumulando máis, senón necesitándoo cada vez menos.
Quizais crecer consista precisamente niso: en desaprender algunhas das mentiras coas que fomos vivindo. Porque só cando deixamos de perseguir a vida que nos dixeron que debiamos ter empezamos a construír a única que realmente merece a pena: a nosa.
-
Fran J. Lestón. Lector antes ca escritor. Recolector de historias, de silencios e de memorias que outros deixaron espalladas polo camiño. Escribo para que o tempo non leve todo consigo e porque creo que cada acontecemento, por humilde que pareza, agocha un relato que merece ser contado. Entre libros, palabras e lembranzas, sigo aprendendo que escribir non é outra cousa que a forma máis fermosa de escoitar o corazón dos demais.