Un elefante (touro) na habitación

Resulta que estamos en pleno Mundial de Fútbol. Pois moi ben. Impórtame pouco. Só me gusta do fútbol ver ao Deportivo da Coruña e é máis por unha condición sentimental -de neno ía co meu irmán e o meu pai, e ata miña nai, aquel fatídico día do ascenso que ardeu a grada de Marcador -que por que realmente me guste o fútbol. E moito menos me gusta a selección española. 

Combinado nacional dun país que non aprecia -e cada vez menos- que as súas nacións históricas e diversidade cultural é unha riqueza e non un problema. 

Pero ben, non falemos deses ignorantes retrógrados, senón de outros. Aínda que para o que ven ao caso penso -certamente- que son os mesmos. 

Pois resulta que este Domingo mentres facía o xantar acendín o televisor para que fixera ruído -por riba dos miaños de Xouba, á cal non lle gusta a calor e mo fai saber arrabuñándome as pernas e maldicindo o cambio climático en felino- e vexo que falan do Mundial de fútbol no telexornal. 

Resulta que este luns debuta o combinado nacional e entón emiten unha promo -feita con IA aínda por riba- onde se vé a un touro coas cores de España sair polo túnel do vestiario cara un campo de xogo. Todo moi patriótico. A garra, a bravura, o patriotismo e bla, bla, bla, identificado na figura dese touro que só lle falta saír cantando unha canción de Manolo Escobar para subliñarnos máis se cabe que o touro é español, español, pero moi español de nuesto señor, pero máis español que o adn de Don Pelayo e o Cid, mesturado coa mala baba de Terminator. 

O touro, nesa promo de Tve, como emblema nacional, golpea coa pata o chan, embravecido, e fai un buraco no cemento demostrando que España é brava e ten unhas gañas tremendas de sair ao campo a demostrar que esa bravura taurina percorre os nosos vasos sanguíneos dende que nos erguemos pola mañá -La España Pura Que Madruga- ata que nos deitamos. En fin.

Os que nacemos nos albores dos 80' aínda fomos quen de ver eses enormes touros de Osborne nas estradas nacionais -recoñezo que de neno me daban medo- como símbolo patriótico e de unidade. Supoño que Bodegas Osborne nunca pensou que unha campaña publicitaria ía quedar como símbolo dunha España que mudaba o branco e negro pola cor. Pero quen non viu un deses touros acartonados no alto dun monte, colina ou outeiro observando os nosos Renaults 5 ou 11 a trinta e cinco grados.

A cousa é que o touro é o animal emblema do Estado Español queiramos ou non. Pois moi ben. Outros países ou seleccións de fútbol tamén teñen animais-emblema, e eses animais identifícanse co seu estado: USA unha águila, Inglaterra tres leóns, Francia un galo, etc... Os que me veñen á cabeza. 

É máis, ata vexo que agora moitos coches que percorren as nosas estradas -Audis, BMW, Mercedes ou o Seat León do Jonathan de turno na súa maioría -decoran os seus "cuartos traseiros" coa bandeira de españa de fondo e coa figura dun touro en posición para embestir. Chapeau!!

E todo este roio para qué? Pois para ser xusto e asegurar que o touro é o animal emblema do Estado Español. 
Agora ben: que estúpida sociedade colle o seu emblema nacional e organiza en prazas un xogo maquiavélico, patriarcal, retrógrado, fundamenlista, salvaxe, apoiado polos governos de turno, declarado arte -vaia eufemismo- onde se remata asasinando ao animal entre os vítores do público despois dunha hora mortificándoo. 

Hipocresía? Nin iso. 

Chegamos a ser tan ignorantes que a morte doutro ser vivo deste planeta, só por puro divertimento, o elevamos a símbolo nacional e o utilizamos como emblema que aglutine o sentimiento patrio?
Jojojo... Queda claro o que é este país.

E si, os franceses comen galos, os yanquis matan aguias reais seguramente, e os ingleses fartáronse de disparar sobre leóns na India, África ou calquera outra colonia onde meteran as súas mans imperialistas e noxentas. Non digo que non. Pero non vivo nin en Burdeos, nin en Dallas, nin en Liverpool. 

Vivo nun país tan estraño que mata ao seu emblema nacional por divertimento e nun país algo máis pequeno -de tamaño- que nunha das súas cidades principais -governada pola miña opción política, por certo- segue a celebrar nas súas festas patronais esa barbarie que é a tauromaquia.

En fin. Moi ben polo mundial mafioso de fútbol e co ICE de Estados Unidos que nega a entrada a siareiros de paises "enemigos". Moi ben polas bodegas Osborne. Moi ben por Manolo Escobar. Moi ben por :"Soy Español A que quieres que te gane?". Moi ben polos domingos de touros. Moi ben por Rtve.. e moi ben pola hipocresía analfabeta.
Cada vez que vexa esa promo na televisión pública será un punto ao meu favor para mudarme a Antártida ou suplicar que unha tormenta solar remate con todos nós coma especie!!

• Suso Bahamonde. Poeta e narrador. Autónomo e Hosteleiro

Máis artigos de Suso Bahamonde. 

• Decembro 25: Television's power
• Maio 25: As gatas e Gaza
• Setembro 20: A nova (a)normalidade de sempre