Facelo de corazón
Esta frase escribina hai catorce anos, na miña primeira novela:
«Porque aquilo que facemos de corazón, non pode ser que o esteamos facendo mal.»
Hoxe, catorce anos despois, quizais lle engadiría unhas cantas palabras.
Porque co tempo un aprende que estar convencido de facer o correcto non significa necesariamente estar facéndoo ben. Que tamén podemos equivocarnos cando as nosas intencións son boas. Que podemos ferir querendo coidar, afastarnos querendo protexernos, dicir algo crendo que é necesario e descubrir despois que aquelas palabras deixaron unha ferida onde nós só pretendiamos deixar unha explicación.
Non somos seres perfectos.
E quizais unha das cousas máis difíciles de aceptar sexa precisamente esa: que podemos querer facer o ben e, aínda así, equivocarnos.
Durante moito tempo confundimos as boas intencións con ter razón. Pensamos que se algo nace dun lugar limpo dentro de nós, entón as súas consecuencias tamén deberían selo. Pero a vida non funciona así.
Podemos actuar desde o amor e equivocarnos.
Podemos coidar e asfixiar.
Podemos intentar axudar e terminar facendo dano.
Podemos querer quedar e non saber como facelo.
E recoñecelo non converte en mentira aquilo que sentimos. Ao contrario. Faino máis humano.
Porque quizais facer as cousas de corazón non significa facelas sempre ben.
Significa ter o valor de mirar atrás cando descubrimos que non o fixemos ben.
Significa non escondernos detrás dun «eu só quería axudarte», dun «fixeno por ti», dun «as miñas intencións eran boas». Significa entender que as nosas intencións explican os nosos actos, pero non borran as súas consecuencias.
E entón chega unha das palabras máis difíciles de pronunciar:
Perdón.
Un perdón de verdade.
Non ese que leva agochado un «pero ti tamén...». Non ese que se utiliza para pechar unha conversa. Non ese que busca que o outro deixe de estar enfadado para que nós poidamos volver sentirnos ben.
O verdadeiro perdón comeza cando somos capaces de dicir:
Equivoqueime.
Sen escusas.
Sen xustificarnos.
Sen converter a nosa culpa nunha forma de pedirlle ao outro que nos console.
Quizais iso tamén sexa facer as cousas de corazón.
Aceptar que o noso corazón, por moito que o intentemos, tampouco sempre sabe o camiño.
Pasaron catorce anos desde que escribín aquela frase e agora sei que lle faltaba algo.
Porque aquilo que facemos de corazón pode saír mal.
O que non debería saír mal é a nosa capacidade para recoñecelo.
Para volver.
Para pedir perdón.
Para reparar, cando aínda sexa posible.
E para aprender.
Porque ao final quizais non se trate de vivir intentando non equivocarnos. Iso é imposible. Trátase de non converter os nosos erros nunha defensa do noso orgullo.
Hai persoas que perden outras non porque deixasen de querelas, senón porque foron incapaces de recoñecer que as estaban perdendo.
E hai erros que non se solucionan con querer moito.
Pero tamén hai erros que atopan unha segunda oportunidade cando alguén ten o valor suficiente para dicir:
«Fixeno desde o corazón, si. Pero equivoqueime. E síntoo.»
Quizais hoxe escribiría aquela frase doutra maneira:
«Porque aquilo que facemos de corazón pode que non sempre estea ben. Pero se de verdade nace do corazón, tamén teremos o valor de recoñecer cando nos equivocamos, pedir perdón e intentar facelo mellor.»
Catorce anos despois, sigo crendo na primeira frase.
Só que agora sei que o corazón tamén necesita humildade.
E que querer de verdade non consiste unicamente en ter boas intencións.
Ás veces consiste, sinxelamente, en saber dicir:
perdóame.
-
Fran J. Lestón. Lector antes ca escritor. Recolector de historias, de silencios e de memorias que outros deixaron espalladas polo camiño. Escribo para que o tempo non leve todo consigo e porque creo que cada acontecemento, por humilde que pareza, agocha un relato que merece ser contado. Entre libros, palabras e lembranzas, sigo aprendendo que escribir non é outra cousa que a forma máis fermosa de escoitar o corazón dos demais.
Máis artigos de Fran J. Lestón.
- O que ocupa a nosa mirada
- A valentía de desaprender.
- Todo é mentira.
- As amizades que nunca marchan
- O regreso máis necesario
- O que nunca deberiamos perder