Imprimir

A contaminación do mar e a contaminación mental

Xosé Manuel Barros | Fundador de Mar de Fábula, vello mariño solitario, percorre as praias e coídos da Costa da Morte apañando lixo mariño ao tempo que vai na procura de criaturas caóticas, animais cos seus corpos feitos de plástico que están a xurdir dos abismos do océano Atlántico e, de cando en vez, atopa tamén fermosas sereas cubertas de "arghassos" e lixo plástico

que pasa na costa | 05 de febreiro de 2018

A contaminación que sofren os océanos polos verquidos incontrolados e pola presenza masiva de lixo mariño en todos os mares, non deixa de ser o síntoma de outra grave contaminación, paralela á anterior na súa intensidade e que afecta á sociedade moderna. Estar distraído, entretido, pasalo sempre ben, ser feliz as vintecatro horas, fuxir da dor, fuxir dos problemas,comprar, consumir, exhibirse.....son refugallos de lixo mental que contaminan a nosa vida social da mesma maneira que os refugallos plásticos contaminan o mar. E quen contamina os dous espazos, os dous territorios é sempre o mesmo: é o Sistema, o Sistema que necesita facer de nós, facer do mar un sumidoiro de lixo para que a maquinaria non pare. O sistema ten os seus adláteres, os seus subsistemas que manteñen ben engraxadas as rodas: A publicidade e as mensaxes que inundan os medios para que a festa consumista non pare. E todo iso trae como consecuencia o desleixo e a indiferenza no seu trato coa natureza e con aqueles que van quedando nas cunetas. Os valores que moven a sociedade actual pasan polo consumo frenético e masivo de todo trebello novo fornecido por un ilimitado avance tecnolóxico, unha ansia de puro entretemento e benestar material e o abandono de todo aquilo que contradice o mandato de comprar e ser feliz. A tristura está prohibida, os problemas non existen e o consolo externalízase cun abano de psicólogos e psiquiatras. Todo, menos complicarse a vida con aquilo que impede o disfrute arreo de tanto trebello moderno que a exhuberancia tecnolóxica de obsolescencia programada pon á nosa disposición, convencéndonos de que vivimos no mellor dos mundos. Pode ser que esta actitude teña a súa orixe na historia da humanidade, cargada de loita e sufrimento ao longo de tantos séculos. Cando chegamos a un estadio de desenrolo onde a dor do corpo pode ser prácticamente neutralizada e vivimos máis anos, o benestar físico e material transfórmase nun fin en si mesmo.A dor psicolóxica e a dor mental dos demáis deriva nunha besta negra da que compre fuxir porque son un atranco para o noso disfrute e a nosa obligada felicidade. De súpeto decatámonos que a vida é demasiado curta para tanta cousa que temos a man para pasalo ben e non queremos que ninguén nos enrede cos seus dramas, de camiño enviámolo ao psicólogo, ao psiquiatra, que nos deixe en paz, borrámolo da nosa inmediatez. Canto máis alto é o status da tribo, máis se marcan as distancias con toda caste de dor, máis axiña se desconecta, máis fondo é o silenzo ante calquer golpe na vida dos demáis que supoña facer as maletas porque a festa xa rematou. Nesta feira consumista perdeuse esa mostra de emoción antiga, esa aperta sentida, forte, sostida, aquela solidariedade que nun tempo foi humana. Incluso o sangue dos vínculos familiares faise auga. Toda aberración emocional é posible nesta sociedade de espectáculo e festa rachada. Como nas guerras, as cunetas deste mercado están cheas de abandonos e de feridas mal curadas. A reacción dalgúns intelectuais ante unha grande traxedia do individuo é outra das decepcións destos tempos modernos. E digo modernos porque supoño que debeu de existir un tempo antigo onde o home era solidario co home en todo o contido da palabra, e dentro dese contido, seguro existía o sentimento da compasión cando a dor aferrollaba a alma dalgún membro da tribo. E, sobre todo, ese sentimento debía ser máis amplo canto máis elaborada e máis fonda fora a intelixencia do que tiña o saber. Seguro que o feiticeiro, o gran gurú do grupo falaría con palabras certas, simples, balsámicas, para aliviar as feridas que non teñen cura. A sociedade actual, fiel refrexo do sistema que a sustenta, máquina de busca, consumo e competencia feroz,estimula o individualismo e maltrata os territorios comúns. Non hai proba máis clara de que algo vai mal na nosa sociedade cando somos testigos a diario da degradación dos espazos comúns, daquilo que é de todos nós. E, no noso país, en Galicia, o problema faise máis complexo polo seu compoñente histórico e psicolóxico porque esa actitude de desleixo e indiferenza está estreitamente ligada á nosa falla de autoestima colectiva coma pobo. Compre pois, loitar contra a contaminación de toda caste que nos rodea, limpar o terreo e a mente para erguer uns alicerces firmes co noso esforzo solidario de cara a conservar a nosa fermosa natureza, a nosa grande riqueza, o único que é común a todos nós e que nos conforma e consola. Dentro dela, coma un dos máis grandes e valiosos dos nosos espazos comúns están o mar e os seus dominios. Seguiremos na tarefa do seu coidado.

Novas relacionadas

Outros artigos de Xosé Manuel Barro

Novas de Mar de Fábula

Novas relacionadas Fonte
Podes ver este artigo na próxima dirección /opinion/xose-manuel-barros/a-contaminacion-do-mar-e-a-contaminacion-mental/20180205170822100158.html


© 2020 que pasa na costa

COPYRIGHT 2019 QUE PASA NA COSTA

Banner xunta axudas copia