Venres. 18.10.2019
El tiempo
06:17
17/10/12

As cartas do Avó Pascasio: Enganchados ao carro arxentino

As cartas do Avó Pascasio: Enganchados ao carro arxentino

Moi querida neta Cristina:

Escríboche estas liñas para que vexas que as avoas e os avós galegos seguimos enganchados ao carro arxentino. Na nosa última reunión ---cada vez con máis asistencia--- da agrupación "Cristina da Fonsagrada" falouse dun tema que coñecen ben os emigrantes no Río da Prata. A gran maioría de nós fomos alá abaixo pequenos ou medianos empresarios que sacamos adiante ás nosas familias mediante anos de laburo honrado. Así que nos interesa moitísimo o analizar se van ben encamiñadas as medidas que estás impulsando para a protección da industria nacional.

O noso maior interese é que a Arxentina progrese para que os nosos herdeiros se unan de corazón a unha terra xenerosa na que nunca nos faltou unha man amiga cando a necesitamos. Os intervintes destacaron que grazas ao comercio ou industria que rexentaron puideron vivir ben e aforrar un pesito para que os fillos fosen á universidade. Falaron albaneis, almaceneros, baristas, carniceiros, colectiveros, carpinteiros, panadeiros, pizzeros e tacheros. En tres horas que se nos fixeron curtas abríronse páxinas con historias de superación e de rápida adaptación a unha nova realidade.

Algo que debés de ter presente é que un 99% dos que viñemos para Bos Aires non seguimos co mesmo oficio que tiñamos na nosa terra de orixe. As opcións laborables eran escasas; ou no mar pescando ou no asuco labrando. No meu caso era un feliz e novo leñador que percorría os montes de San Pedro de Neiro e de Santa María do Trobo cortando piñeiros. No bosque sentíame ben pero non había un mango. A madeira pagábase moi mal. Aínda que para os meus gastos ía quitando, o meu desexo era comprar unha casa de labranza. Con sorte tería o diñeiro aforrando non menos de 30 anos. Así foi que agarrei rumbo sur coa intención de xuntar o necesario para comprar terras de labradío, o que nós chamamos "leiras".

Cando cheguei a Bos Aires, unha cidade enorme que me deixou asombrado, pensaba en laburar no primeiro que saíse. Fun xastre por pura casualidade. Un curmán da miña nai da aldea de Arquide ofreceume ir de aprendiz á súa sastrería. Así foi a cousa. Nunca imaxinei que ía cambiar o machado por unhas tesoiras e o fío de coser. Todo isto, Cristina, vén a conto porque os meus compañeiros defenden o plan de desenvolvendo da industria nacional. Aseguran convencidos que non podemos permitir que a competencia desleal péchenos os nosos talleres. Débese de controlar con lupa as importacións para que os mafiosos do "Made in China" non sexan os donos das nosas vidas. Non é ético que ingresen en Arxentina produtos de man de obra infantil ou escrava. Felicítanche e anímanche a seguir pola senda que está abrindo fábricas nas que teñen emprego mans arxentinas. O futuro fórxase laburando.

Despídome. Voume correndo a tomar uns amargos co meu veciño "O Vello Pancho". Don José usa unha yerba especial que lle mandan da Banda Oriental. Di que é exclusiva do seu querido pobo de El Tala. Bueno, parece que os uruguaios tamén se están avivando.

Recibí unha forte aperta do avó que non te esquece.

  • Pascasio Fernández Gómez.


  • Manuel Suárez Suárez. (mansuarez[arroba]quepasanacosta.gal)

Outros artigos dende Lonxe de Montevideo

Fonte

comentarios