Forza Centro Galego de Bos Aires!
Non sei se ando un pouco desnortado. Poida que sexa así xa que nestes tempos tecnolóxicos disque é necesario posuír un GPS para atopar o camiño. Coido que os meus irmáns uruguaios non votaron guiados por ningún asesor electrónico senón polo seu axeitado razoamento que os levou a escoller ao neto de Galicia, Tabaré Vázquez Rosas, para volver a poñelo no temón da xenerosa patria de don Xosé Artigas. Supoño que o aparelliño será de utilidade se sabemos onde imos ou sexa cando coñecemos o destino. No meu caso, de neno emigrante, cando o necesitei en novembro de 1958 non o puiden utilizar. Fixen, collido da man da miña nai, unha longa viaxe no “Cabo de Hornos” sen saber onde estaba aquel lugar máxico chamado Montevideo.
Naqueles tempos a miña orientación era máis sonora que visual. Os domingos pola mañá viaxaba ata a miña aldea de Tines [Vimianzo] enriba dos sons dunha gaita que saía da radio. Os demais días da semana era un neno máis dunha cidade que se movía co alegre candombe dos tamborís afro-montevideanos. Son da idea de que as singraduras emigrantes non teñen unha cartografía que as poida acoutar. Son sentimentais e son tamén, circulares. Se houbo unha viaxe de ida haberá unha de volta. O retorno pecha a singradura. Sexa no montevideano “Cementerio del Norte” ou no porteño de “La Chacarita” ou no panteón da aldea parroquial; a unidade espiritual non a despraza o vento nin a frean as fronteiras. A emigración remata cando nós o decidimos poñendo o peche sen que para iso haxa que mover un pé.
A historia da nosa longa emigración recolle cifras e estatísticas. Foi moi negativo para Galicia que máis dun millón dos seus habitantes buscasen abeiro lonxe da auga fresca do aldeán manancial. Aínda que non todo foi escuridade dentro da desfeita migratoria. Antes de embarcar recibimos unha vacina anti-morriña. No exterior o noso étnico ADN fíxose inmune a tres moi estendidas e duras enfermidades: a avaricia, a envexa e o orgullo. Cada alma emigrante viaxaba coa súa protección sanitaria e por tanto viviría sempre lonxe dos cativos intereses. Sendo posuídores dunha traxectoria de nobreza polos vieiros do mundo cústame entender que agora mesmo estea a piques de desaparecer o Centro Galego de Bos Aires e non haxa reacción ningunha.
Recollo unha observación de Roberto Arlt que vai ben para centrar un pouco o que quero reflectir nestas liñas. Nas crónicas da viaxe [publicadas en “Aguafuertes españoles”] que o escritor arxentino fixo por Galicia antes da Guerra Civil expresa: “La República Argentina es la segunda patria del gallego porque la patria sentimental, la de la morriña, es Galicia”. Certamente que Arlt admira aos galegos porque somos dignos das maiores consideracións se miramos para a grande obra feita con esforzo honrado. Un exemplo exitoso témolo ---ou tiñámolo--- no Centro Galego de Bos Aires. Aquí é onde hai que corrixir é, por desgracia, falar case en pasado. Hoxe a histórica entidade socio-sanitaria está fóra do control das mans emigrantes.
O acolledor fogar da esquina porteña de Belgrano e Pasco foi intervido por orde xudicial e designouse un interventor que é a máxima autoridade. O diñeiro para manter o funcionamento sae das arcas públicas. O acontecido é o máis triste que podía suceder. Os asociados perderon o navío que ata entón era levado polos directivos que saían elixidos nas urnas. Algo grave tivo que pasar para que unha das máis importantes sociedades galegas do mundo caese no maior dos asulagamentos. A sucesión de erros na xestión fixo que o Centro Galego fose sumando débedas que se fixeron imposibles de pagar. Ningunha das últimas directivas quixo facer a reforma que se necesitaba para poder ir amortecendo a crise sen caer do pozo da iliquidez de fondos e por tanto na quebra dos servizos de asistencia médico-asistencial.
Aínda que hai responsables da desfeita –-ninguén deu a cara para recoñecer os erros--- o que máis me doe é a comprobación de que non hai ningún movimento para comezar a estudar a recuperación da entidade. Non se fala do retorno das autoridades electas. Non se fala do remate da intervención. Non se fala de novas eleccións. Négome a crer que morreu o espírito loitador E innovador do emigrante que encheu Bos Aires de suor honrado. A realidade quere facerme pesimista. Sigo sendo optimista pero o que vexo non me gusta nadiña. As agrupacións “Pro Centro Gallego” andan ensarilladas entre elas sen poñerse de acordo no asunto básico que non é outro que o futuro do Centro Galego. Non hai nin liderazgo moral nin tampouco económico; estou a falar da ausencia de figuras representativas que puidesen empurrar do carro ou axudar a que empurren as novas xeracións de descendentes.
A intervención do Centro Galego de Bos Aires foi a peor noticia xerada na emigración –-despois da morte de Alfonso R. Castelao--- e semella que non pasou nada. Unha gran riqueza patrimonial e inmaterial está en perigo pero os ex dirixentes soamente teñen voz para criticar ao goberno arxentino. Non entendo nada. Os ministerios competentes en sanidade e asistencia social non son os responsables da mala administración. Os traballadores cobran os seus salarios con cartos achegados pola administración pública. Algo non vai ben cando os nosos descendentes esquecen as orixes e deixan que se afunda unha sociedade emigrante se o seu partido político sae beneficiado. O Centro Galego foi caendo no descrédito porque non se administrou con criterio. Se agora vai indo –-aínda que sexa con respiración asistida--- hai que ser agradecidos con quen nos botou unha man. O pedido de axuda urxente tivo lugar nunha audiencia coa señora presidente da República Arxentina na Casa Rosada. Non teño a máis mínima dúbida de que a sensibilidade de dona Cristina diante do problema foi unha especie de homenaxe ao seu avó fonsagradino Pascasio Fernández Gómez. Forza Centro Galego de Bos Aires!
- Manuel Suárez Suárez. (mansuarez[arroba]quepasanacosta.gal).
Outros artigos dende Lonxe de Montevideo
- Un “hornero” chamado Tabaré.
- Carlos Penelas en Compostela.
- Dona Calandria Fernández e don Voitre Singer.
- A desaparición do Centro Galego de Bos Aires.
- Dona Diáspora viaxa ata San Isidro de Curuguatí.
- Un adeus garimoso para un amigo da Costa da Morte.
- Dona Diáspora nas beiras do Chamangá.
- Dona Diáspora na cidade uruguaia de Melo.
- San Gardel de Tacuarembó.
- Dona Diáspora na rambla de Piriápolis.
- Un fogón artiguista en Madrid.
- As Cartas do Avó Pascasio: Os neopiratas á abordaxe de Galicia.
- As cartas do avó Pascasio: O “Clan do Clarinete” perdeu a partitura:
- As cartas do Avó Pascasio: O caldo galego sempre vén ben.
- O poema e a canción.
- As cartas do Avó Pascasio: A boa saúde do cine arxentino.
- O retorno de Lucía.
- As cartas do avó Pascasio. Unha “Queimada Solidaria” no Centro Galego de Bos Aires.
- As cartas do avó Pascasio: Os números cantan.
- As cartas do avó Pascasio. No barrio montevideano de La Teja.
- Hai que aprender do goberno arxentino!.
- As cartas do Avó Pascasio: Lembras a Burgueño?.
- Consuelo e Susana: unha mesma emoción emigrante en Bos Aires.
- As cartas do Avó Pascasio: O vindeiro xoves 25 de xullo.
- As cartas do avó Pascasio: Unha querella en Madrid.
- As cartas do avó Pascasio: Aplausos para a pontevedresa Ángeles Ruibal.
- O novo Centro Galego de Bos Aires.
- A alegría porteña dunha emigrante de Vila de Cruces.
- As cartas do avó Pascasio. Un interventor con sensibilidade galega.
- Unha loitadora emigrante de Vimianzo en Montevideo.
- As cartas do avó Pascasio. Adeus peixes, adeus leite.
- Volvemos ao Río da Prata.
- As cartas do avó Pascasio: Os neo-filibusteros atacan Pescanova.
- A “Suprema Inxustiza” da impunidade.
- Unha conversa na mámoa de dona Pedra da Arca.
- Unha carta ao Dr. La Blunda [Interventor do Centro Galego de Bos Aires].
- As cartas do Avó Pascasio: Un heroico mariñeiro de Fisterra.
- Dona Diáspora en Borneiro.
- Dona Diáspora en Baíñas.
- As cartas do avó Pascasio: Esperando ós Reis Magos.
- As cartas do avó Pascasio: Unha visita á Casa de Galicia de Montevideo.
- As cartas do avó Pascasio: Aprender dos erros.
- As cartas do avó Pascasio: En busca dos millóns perdidos.
- As cartas do Avó Pascasio: Un fogar común na esquina de Belgrano e Pasco.
- Aquel neno da montaña leonesa de Villamanín.
- As cartas do Avó Pascasio: Enganchados ao carro arxentino.
- As cartas do avó Pascasio: A nosa moeda son os pesos arxentinos.
- As cartas do avó Pascasio: Os nosos carballos.
- As cartas do avó Pascasio: Viñemos para sementar.
- Os españois apretan o cinto.
- O ingreso de dona Balbina na Asemblea Celestial da Emigración Riopratense.
- Uruguai abre o camiño para a derrota dos narcotraficantes.
- Forza Elba!.
- Aos moi prezados dirixentes de entidades galegas na Emigración.
- Unha muller no temón do Centro Galego de Bos Aires.
- A urxencia dunha solución para o Centro Galego de Bos Aires.
- Adeus, egrexio mestre Cordeiro Monteagudo.
- Forza Centro Galego de Bos Aires!.
- Graciñas, prezada Arxentina!.
- Sempre con Arxentina!.
- Berremos forte: forza Centro Galego de Bos Aires!.
- A forza dunha neta da parroquia de Bamiro Montevideo.
- O noso embaixador honorario en Bos Aires.
- O fungueiro de Bartolomé Hidalgo.
- Tres galegos da Costa da Morte en terras montevideanas.
- O hórreo do presidente Mujica.
- “La Juvenil” de Bos Aires e “Casa Cruz” de Baio.
- Forza Adolfo!.
- Dona Diáspora busca traballo en Montevideo.
- Galicia, entre Piriápolis e Tacuarembó.
- An Oriant, graciñas.
- Os mesmos sentimentos emigrantes en Bos Aires.
- Un rapaz solidario chamado Martiño.
- A maleta montevideana de dona Diáspora.
- A maleta arxentina de dona Diáspora.
- A forza dos Penedos de Pasarela.
- Dona Diáspora nas beiras do Río da Prata.
- En Bos Aires, unha romería solidaria.
- A páxina emigrante dunha gaiteira montevideana.
- Sempre na Habana!..
- Imos camiño da Habana?.
- O exilio de don Voto Perdido.
- A nosa herdanza na Habana.
- O futuro do Centro Galego de Bos Aires.
- As tres palabras que perderon os emigrantes.
- Unhas garimosas apertas de dona Diáspora.
- Dona Diáspora en Hollywood.
- Unha aperta fisterrá para Rosario Olveira en Montevideo.
- Ánimo para Cristina e adeus ao prezado irmán Carbajal.
- Galicia fíxose na diáspora.
- Un recordo para Andrés Pazos e unha aperta para Carlos Penelas.
- Dous herdeiros riopratenses: Noemí Rial e Jorge Muíño.
- Unha boa homenaxe aos emigrantes no Uruguai.
- Apertas galeguistas para don Manuel Cordeiro Monteagudo.
- As alegrías e as penas de dona Diáspora.
- Carlos López García-Picos, egrexio compositor betanceiro.
- Un tango para Rosalía de Castro.
- Forza Uruguai!.
- No “Derby” con Roxelio de Cesantes.
- Dona Diáspora quere máis retorno.
- Os grelos de Gladys.
- Os espazos emigrantes de dona Diáspora.
- As empanadas montevideanas de dona Valentina.
- Un baúl da Arxentina.
- A tolemia do voto emigrante.
- A singradura emigrante.
- O ingreso de Andrés Pazos na Asemblea Celestial da Emigración Riopratense.
- A xenerosidade de don Marcelino de Alqueidón.
- Un adeus moi garimoso para Andrés Pazos Pérez .
- A necesaria unidade dos centros galegos en terras americanas.
- As mans de María.
- Unha sesión especial na Asemblea Celestial da Emigración Riopratense.
- A miña noraboa para un país de primeira: Uruguai.
- O molete de Baio e os cruasáns de Malvín.
- Na Asemblea Celestial Riopratense queren que Pepe Mujica sexa o novo presidente do Uruguai.
- As miñas media ducia de razóns para non votar aos BLANCOLORADOS nas eleccións uruguaias.
- Forza Pepe! [O 25 de outubro hai eleccións presidenciais no Uruguai].
- Pérez Prado na Asemblea Celestial da Emigración Riopratense.
- Un adeus fondamente galego para Antonio Pérez Prado.
- O centenario de Tacholas na Asemblea Celestial da Emigración Riopratense.
- Debate sobre Gondomar na Asemblea Celestial da Emigración Riopratense.
- A miña noraboa para Castelao Bragaña.
- A biografía dun poeta emigrado.
- Hai moita preocupación na Asemblea Celestial da Emigración Riopratense.
- Cando Cheíto de Romarís foi para Delémont.
- A sesión do 17 de maio na Asemblea Celestial da Emigración Riopratense.
- Chegou o momento da UNIDADE aos fogares sociais galegos na diáspora.
- Chegou o momento do Espazo Emigrante no monte Gaiás.
- Na Asemblea Celestial Riopratense da Emigración Galega HAI DEBATE postelectoral.
- O debate entre Abraira e Sánchez na Asemblea Celestial Riopratense da Emigración Galega .
- Balbina, unha centenaria de Rebordelo.
- Debate sobre o voto exterior na Asemblea Celestial da Emigración Galega no Río da Prata.
- Necesitamos axentes electorais con experiencia [Absterse os que teñan ética profesional].
- Unha conversa na pizzería montevideana “Subte”.
- A Costa tamén vota dende Lonxe de Montevideo.
- ¿Querés que te haga un churrasquito, Manolito?.
- A familia Penedos de Pasarela.
- Dona Dionisia de Cedeira e as vindeiras eleccións autonómicas.
- O neno do lobo en Montevideo (II): Na esquina de Propios e Carabelas.
- O neno do lobo en Montevideo (I): “Na esquina de Pantaléon Artigas e Ipiranga”.
- Unha boa vacina contra do peronismo.
- ¿Querés un mate, gayego? Tomá mate, che que en el Rio de la Plata no se estila el chocolate.
- O fotógrafo preferido de Carlos Gardel.
- A güeya dun gaucho de Ribadeo.
- Os charrúas do Uruguai e as charrúas de Allariz.
- Un ferreiro de Tines en Montevideo.
- Un atípico emigrante da Laracha en Montevideo.
- Os nosos herdeiros riopratenses.
- A democracia dun capador bergantiñán en Montevideo.
- Un emigrante de Fisterra.
- Os emigrantes dicimos NON aos que queren pechar as portas.
- Entre Barcelona e Montevideo, díptico emigrante.
- De Barallobre a Bos Aires .
Fonte
- Redacción de QPC ([email protected]).