Luns. 26.08.2019
El tiempo

A marcha atrás tamén é un cambio

A marcha atrás tamén é un cambio

A barra do “Rover” está despedindo o 2015 como é habitual neles, é dicir, con cervexa fresquita e pizza dacabalo. Ao pasar pola esquina de Propios e San Martín vémolos máis apagados que noutras oportunidades. O motivo ten relación coa decepción sufrida polo triunfo do PROL (Partido Ridículo Oxidado) na irmá República Arxentina.

- FLACO: Quero brindar para despedir o ano cunha petición formal de que os globos amarelos se pinchen e non poidan cruzar o Río da Prata. Aínda que confío na sensatez da maioría dos uruguaios hai que ter coidado con certas epidemias que se estenden moi rápido e agárranche desprevido.

- POCHO: Súmome ao brindis. Non quero que o noso progresista país caia baixo o pé do terrorismo neoliberal que exterminará, rapidamente, todas as conquistas dos bos gobernos de Vázquez e Mujica.

- TANO: É moi oportuno o brindis para que os nosos compañeiros “frenteamplistas” sigan na pegada do esforzo colectivo. Creo que acá estamos protexidos ao ser ampla maioría os que seguimos a dieta do asado dominguero.

- DON JOSÉ: Moi ben pensado o brindis e a invocación aventadora do xerme patóxeno que anida no globo amarelo. Espero que canto antes volvan os nosos irmáns arxentinos á senda do compromiso solidario cos que menos teñen. Estou convencido de que o actual nublado de cerebro é pasaxeiro e que ao recapacitar; sentiranse avergoñados por actuar en contra dos máis desfavorecidos.

- FLACO: Falando do que pasou en Arxentina, creo que nós en xeral-- somos menos ambiciosos e por iso salvámonos de caer nas mans dos globeros macristas. Paréceme que non son conscientes do perigoso que é o enganche na mala onda que transmite o negativo “Clarín”.

- POCHO: Es bastante blandito coa crítica aos votantes do PROL. Considéroos uns chetos tilingos que nunca están satisfeitos e quédome curto. A súa aspiración é estar arriba pero sen suar a camiseta. Rebéntame que un grupiño de desagradecidos poida arrastrar a millóns de cidadáns para votar en contra dos seus propios intereses.

- TANO: Bueno, haberá que darlle máis voltas á manixa para saber si o goberno de Cristina descoidouse ao non valorar correctamente o espazo ocupado polo medio pelo que foi o que inclinou a balanza para volver tolos de alegría á desocupación e aos baixos salarios.

- DON JOSÉ: O máis lamentable é que sexa unha sociedade educada a que caia no irracional xogo do grupo neoliberal que lles fará perder ingresos. Acá teño un artigo de Walter C. Medina publicado no digital español Nova Tribuna titulado ”A fin da 'ditadura' kirchnerista”. O autor pon a lupa sobre o manual de desestabilización de gobernos democráticos que escribiu o politólogo yanqui Gene Sharp. En Arxentina cumpríronse exactamente os pasos que Sharp recomenda para un “golpe suave” en contra dos países que non se queren someter aos amos do FMI. O máis curioso é que os votantes macristas creen ser orixinais. Realmente seguen un guión que Sharp entregoulle gratis aos directores executivos de “Clarín” e “A Nación”.

- FLACO: Se o entendo ben, trátase de encher o bocho da clase media con puteadas para infundirles a idea de que os de abaixo viven sen laburar. Non pode ser! Eu non manteño vagos! Ademais desde a prensa lavadora de cerebros méntese con falsedades sobre o que se rouba Cristina pero ocúltanse as grandes públicas que se inauguran. A pregunta é si algo tan simple é suficiente para gañar unhas eleccións.

- POCHO: Máis ou menos é así. O resultado está á vista aínda que nos sorprenda que os arxentinos voten en contra súa. É evidente que eles están votando para cagar á negrada peronista ao consideralos os seus inimigos. Estanse defendendo. Ata agora as dúas formas máis coñecidas de votar era coa cabeza ou coa panza. Os nosos veciños son moi innovadores. Son os primeiros en utilizar o avanzado método electoral de ir votar cun globo amarelo no orto.

- TANO: Creo que a mensaxe macrista foi efizaz porque se repetiu unha adecuada dose ininterrumpida de narcótico durante máis de 10 anos. Si ano tras anos che repinte que estamos mal, ao final che convencen” de que che doe a cabeza aínda que non necesites dunha aspirina durante os gobernos de Néstor e Cristina. Os chetos sentíronse ofendidos ao empoderar aos que eles consideran seres inferiores. Os de arriba están lonxe pero é insoportable ver que se che achegan os gronchos de Perón.

- DON JOSÉ: Hoxe vinme documentado, trouxen tamén un editorial de Hernán Alcántara (Radio Cooperativa) que aporta luz ao debate. Leo un cachito: “Os medios non gañan nin fan perder eleccións, iso está máis que claro, pero conllevan a xerar un clima hostil en moita xente non ideologizada nin politizada que, finalmente, termina inclinando a balanza cara a un determinado sector ou candidato. Máis aló de posibles erros internos da 'Fronte para a Vitoria', conveñamos tamén que moita xente, guiada por un odio case inexplicable cara á primeira mandataria e este proxecto nacional e popular, produciu que se “vote en contra de” e non a favor de ter determinadas conviccións”.

- FLACO: Cústame crer que os nosos veciños sexan mala xente. Rómpeme os esquemas que busquen desesperadamente a redución da súa poder adquisitivo. Supoño esperan arranxar todo comprando dólares ao verdugo oficial que controla o “Banco Macricida”. Non me pecha. Non poden ser tan giles.

- POCHO: Non son mala xente. O arxentino, é un pobo xeneroso que foi manipulado mediante intensa campaña. Dinlles que Cristina mantén vagos pero ocúltanlles a acción de goberno dirixida á construción de vivenda propia con subvención estatal de acordo aos ingresos do cidadán ou núcleo familiar. Houbo moitos cidadáns que se tragaron a pildorita de que o cambio vén solito mandando a Cristina á “B”. A ninguén lle importa saber o que fará o novo mandatario. Así é bárbaro, che! Os votantes confórmanse coa alegría de non ver a Cristina na televisión.

- TANO: Eu sigo pensando que se nos escapa algo. Non pode ser tan simple o convencer á xente para votar a un procesado que sempre foi un empresario berreta. É público e notorio que os seus fallos de xestión foron arranxados con fermosas coimas para evitar a liquidación da herdanza familiar. Non lle vexo ningunha virtude. Quizais chegou, precisamente, pola súa absoluta falta de ética. Para o caso, vénme ao xeito a coñecida frase de Gandhi: Si hai un idiota no poder, é porque quen o elixiron están ben representados.

- DON JOSÉ: Na miña opinión, “botijas”, estámoslle dando demasiada importancia a Macri. O seu papel non é protagónico, é un actor secundario que cumpre moi ben facendo de peón do trío mafioso formado polas corporacións mediáticas, o grupo de poder económico concentrado “léase, por exemplo, Sociedade Rural-- e o sector injudicial do Poder Xudicial. O trío é o autor intelectual da “nova” Arxentina, un país que produce artigos caducados que no pasado recente deixaron a millóns de cidadáns na miseria. Volvemos ao corralito “perdón, New Good Corralito-- e aos salarios devaluados ?perdón, soldos con harmonía-- pero todo vai requetebien no país de Nomeacuerdo. Logramos botar á egua e agora imos sacarlle todas as subvencións ás avóas e nais de Praza de Maio. Acabouse o andar fodendo co curro dos familiares desaparecidos! Bueno, espero que o paso do tempo vaia desinflando o globo macrista para dar paso á cordura. Ao final, como ben di o historiador Fernando Abel Maurente: A marcha atrás tamén é un cambio. O odio é mal compañeiro de viaxe. Espero que se vaia desvanecendo ata terminar tirado nas rúas dentro dun engurrado globo amarelo. Ninguén lle prestará atención ao otrora símbolo da alegría.

 
  • Manuel Suárez Suárez. (mansuarez[arroba]quepasanacosta.com).
 

Outros artigos dende Lonxe de Montevideo

Fonte

Comentarios