Martes. 23.07.2024
El tiempo

San Fins do Castro: O estoupido do viño

San Fins do Castro: O estoupido do viño
Retrato en San Fins do Castro de Marcos Rodriguez candidata ao Premio Nacional de Fotografia Quijotes 2016 Retrato en San Fins do Castro de 2009 de Marcos Rodriguez que acabou sendo imaxe candidata ao Premio Nacional de Fotografia Quijotes 2016

O viño meteuse polas entrañas dos centos de mozos que disfrutaron dunha das festas máis salvaxes do verán. A guerra de viño e barro foi espectacular, apenas houbo supervivinte, ollado a dor da batalla. Por certo, houbo olladores dos Caneiros para comparar onde a loita é máis cruenta.

Entrementres as familias celebraban a máis tradicional romaría, cunha mesa por familia na fermosa paraxe do campo da festa.

O Himno, escrito polo crego folclorista Saturnino Cuíñas Lois e musicado por Xosé María de Neaño, foi o lido no mediodía do sábado:

Meu santo san Fins do Castro
¿que lle dás ós teus romeiros?
Auga da túa fontiña,
sombra dos teus bidueiros.

E tras del, chegou un dos seus sinais de identidade, dos momentos que fan tan singular esta romaría:

O Berro Seco

Este trazo etnográfico foi introducido tamén por Saturnino. A escenificación é clave. O párroco de Cesullas dirixe a operación dende o palco e os romeiros, cual soldados, pero en crequenas, agardan o sinal do párroco para saltar a un tempo e berrar desde o máis fondo do peito o berro “ouuuu…” Esta acción repítese tres veces.

Algúns investigadores relacionan o Berro Seco de San Fins do Castro co urro que lanzaban os canteiros cando levantaban a man grandes pedras, sobre todo porque o crego, Saturnino Cuíñas, fora natural de Cotobade (Pontevedra), terra de canteiros. Outros estudosos, ven no Berro Seco o símbolo do esforzo colectivo ou reminisciencias dun pasado celta.

E moito berro, moito berro, pero do viño non savou nin o propio fotógrafo Marcos Rodríguez.

Fonte

Comentarios