Venres. 18.06.2021
El tiempo

Tesouros da Fundación: Abeto grego

  • Especie: Abies cephalonica (Loudon, 1838)
  • Cronoloxía: 1886.
  • Ubicación: Xardín do Instituto Fernando Blanco de Cee.
Duas vistas do Abeto Grego do Xardin Botanico do Museo Fernando Blanco
Dúas vistas do Abeto Grego do Xardín Botánico do Museo Fernando Blanco
Tesouros da Fundación: Abeto grego

O abeto grego (Abies cephalonica), de escasa presenza nos parques e xardíns de Galicia, é unha árbore de espectacular porte, con cinco pólas grosas, baixas e despregadas, dispostas arredor do tronco, adaptando forma de candelabro. Ten unha postura tipicamente cónica cunha coroa que, coa idade, tende a volverse irregular.

Conta cunha cortiza de cor agrisada nas plantas novas e con tendencia a escurecer nos exemplares mais lonxevos.

As follas teñen forma de agullas longas e aplanadas, dispostas coma un pincel na rama. Os conos masculinos son pequenos, vermellos cando son novos, tendendo a amarelecer por que están cubertos de pole maduro. Os conos femininos son cilíndricos, duns 10-15 cm de lonxitude, con brácteas triangulares apuntadas.

Illa de Cefalonia (Grecia) copia
Illa de Cefalonia (Grecia) 

O abeto grego é unha conífera da familia das pináceas, nativo das rexións de Grecia, fundamentalmente do Peloponeso e da illa de Cefalonia. É unha arbore de tamaño mediano (entre 25 e 35 metros), cun diámetro de tronco en torno a 1 metro, e que prospera xeralmente en altitudes de 900 a 1700 metros, en montañas con precipitacións superiores aos 1000 mm. Plántase como árbore ornamental en grandes parques e xardíns, evitándose as zonas xeadas tardías posto que poden danalo gravemente, xa que é unha das primeiras coníferas en renovar as follas na primavera. A súa madeira era moi apreciada e empregada no pasado para a construción en xeral, pero actualmente apenas se usa debido á súa escaseza.

O seu uso na reforestación baséase principalmente na súa forma híbrida natural co Abies alba (abeto común ou abeto branco). Sen embargo, a pesares da diminución das poboacións dos últimos 50 anos, principalmente a causa dos lumes, o abeto grego aínda non está dentro das especies da Lista Vermella de Especies Ameazadas (UICN) en perigo de extinción.

XARDÍN BOTÁNICO DO INSTITUTO FERNANDO BLANCO DE CEE

O abeto grego é a árbore emblemática do xardín botánico do Instituto Fernando Blanco de Cee e, sen dúbida, a de maior singularidade de todo o espazo axardinado.

Atópase no lado esquerdo do maxestoso xardín do centenario instituto ceense o cal, superado claramente o século da súa creación, e con mínima documentación para poder certificar a autoría do proxecto de xardinaxe (presuntamente foi obra de José María Aguilar y Vela, o mesmo arquitecto encargado dos dous edificios da Fundación), é de supoñer, como punto de partida, que o xardín se trazase ao rematar a edificación do Instituto (1886), e que, polo tanto, este sexa o momento da incorporación do catálogo floral compoñente da plantación orixinal, do que sobreviven algúns exemplares.

O certo é que estamos ante un espazo de pequenas dimensións e sinxela traza, de estilo ecléctico, que combina, nos seus diferentes compartimentos, a xeometría co paisaxismo, tendo a súa faceta mais salientable na flora que alberga, caracterizada pola súa diversidade e monumentalidade. Con fins descritivos, o xardín pode ser estruturado en dous compartimentos: o xardín antigo e a prado arborado. O xardín antigo desenvólvese en torno ao edificio, mentres que a prado arborado é de mais recente creación.

Como remate, ademais da personalidade que emana do catálogo floral, convén ter presentes os atributos que aporta o mundo da pedra, que contribúen á valoración da entidade do xardín (o edificio, a reixa e a muralla de peche, a casa do bedel, a fonte, etc).

OUTROS TESOUROS DA FUNDACIóN

comentarios