A Virxe das Eiroas de Rus, en Carballo

Virxe das Eiroas, na fachada da igrexa de Rus. Foto: Luís Bermúdez
Luís Bermúdez
13 de xuño de 2026 (02:47 h.)

No anterior artigo publicado neste diario, amosábase para a curiosidade dos lectores unha reflexión sobre as distintas advocacións marianas das igrexas de Coristanco, algunhas moi universais, como a do Rosario ou a do Carme, e outras de orixe máis remota e local, como pode ser o título dos «Petoutiños», da freguesía de Ferreira. Hoxe presentamos un título peculiar, propio da veciña parroquia de Rus, en Carballo.

Na fermosa e monumental fachada de Rus, nunha fornela emprazada sobre a súa porta, observamos unha antiga imaxe de granito de Nosa Señora, dun metro de altura. Esta leva un amplo manto que vén desde a súa parte posterior, que a cubre totalmente por diante ocultando o seu vestido ou túnica, e que recolle cun pregue no antebrazo esquerdo. Neste membro, e sobre esa reunión de tea, descansa o Neno Xesús, grande e robusto, que bendice coa man dereita e coa esquerda sostén un orbe. A Virxe presenta unhas faccións redondeadas, doces, e conta cunha leve inclinación cara á súa esquerda, como se estivese falando co Divino Infante. Nada sabemos da súa cronoloxía; temos constancia de que o 12 de xuño de 1785 o pintor local Domingo Antonio Freire se obrigou a pintar o novo camarín da imaxe e as portas da igrexa, pois a fachada fora rematada un par de anos antes; porén, en 1774, este repintara a efixie, e o seu irmán Ignacio fixera o mesmo en 1751. No século XIX, en 1868, Laureano Cao e Vitoriano Arceo restauraron a fornela e a Virxe. Poderíamos levar a feitura, polo menos e con seguridade, ata o século XVII, atendendo ás súas reparacións. 

O máis interesante desta peza é a lenda e advocación que a nomea: Nosa Señora das Eiroas. Preto desta igrexa atópase un grupo de fincas coñecidas con ese topónimo onde, segundo a tradición local, apareceu a imaxe da Virxe; esta, unha vez rescatada, foi levada ao templo e recolocada nun lugar especial, exterior, para a veneración dos fieis, onde aínda permanece hoxe.

Outros artigos de Luís Bermúdez sobre patrimonio eclesiástico

 

Etiquetas
patrimonio eclesiástico