Mesón O Montañés. Memoria y alegría
Cuando uno cree que el planeta Tierra ya es solo barbarie y laboratorio, aparece un mesón de los de antes para salvarnos. La verdadera vanguardia ahora es lo clásico, parece que la gente vuelve a darse cuenta. Lo que humea. Lo que mancha. Lo que alimenta. Cocina de vanguardia. Revolución…¿Revolucionario un guisante relleno de pato? ¿Una esferificación de ojo de hormiga caucásica criada a bellota? Lo fue, lo fue. Pero ahora lo insurgente vuelve a ser - menos mal - un plato de lentejas. Humilde plato de lentejas. Pardo. Democrático. La semana pasada, cuando Silvio Rodriguez habló de agarrar la escopeta para montar una balacera contra el imperio yanqui, venía de comer lentejas. Solo de esa manera podía enfrentarse al mundo.
En el Mesón O Montañés - no un restaurante, sino una forma de estar - Álvaro cocina con la seriedad de un cardenal dando misa. Mil años de gastronomía sobre sus espaldas. Enumerar los platos que conforman su recetario es rezar un rosario civil, gastronómico y castizo. Mojama de atún - sal y memoria -,centollas, nécoras, angulas, percebes, mejillones, zamburiñas, merluzas del pincho, abadejos, bacalaos en todas sus encarnaciones: el mar en fila como procesión pagana. Luego la tierra: codorniz escabechada, oreja, raxo, zorza, cecina, jamón, quesos de noble establo, rabo de toro - literatura guisada -, carrilleras de ternera - teta de novicia -, y una carne ao caldeiro capaz de sostener un país. La cosa sigue, porque lo bueno no tiene fin: cordero, pulpo, merluza, erizos, tortilla de patatas, bogavante, navajas. Y los vinos, la Virgen, los vinos: Ribera del Duero, ribeiro blanco y tinto, barrantes, clarete, godello, mencía. Cosa fina. De postre, café de pota y caña de hierbas. Todo sin impostura. Sin coreografía. Sin tristeza de plato pijo.
El Montañés no es tendencia. Pero es clasicismo, refugio, patria donde aún se puede ser persona antes que cliente. A sus mesas notarios que dejan de serlo, abogados de pleitos olvidados, políticos que bajan la voz - extraño milagro -, y mujeres preciosas, porque la belleza siempre va donde hay verdad y cuchara. Yo cito a los amigos y a las novias aquí como quien cita en una iglesia sin Dios pero con caldo. Frente al mundo que se agita y tiembla demasiado, queda este lugar donde compartir mesa es un acto de fidelidad, de memoria y de alegría.
- Abraham Trillo. Escritor e Educador Infantil.
MÁIS ARTIGOS DE ABRAHAM TRILLO
- Corcubión, ciudad sin ley.
- Mojama de Lisa.
- Hay que levantarse muy temprano
- Confesiones de San Agustín.
- Mogambo.
- Toda la eternidad.
- "El pícaro".
- Donde yo mismo acabe
- El alto
- Más niños aburriéndose.
- Modestia aparte
- Puerta del sol.
- Los edificios muertos de España
- O sea, lo mío.
- Profetas
- “La metamorfosis” o la resaca del alma
- La afinada justicia de Ramón Vigo.
- Lluvia.
- El hombre que supo masturbar a su guitarra.
- Antigos oficios.
- Preservativo, profiláctico, forro, goma, condón
- El Cautivo.
- “Las mujeres que lloran no saben mentir“
- María Pombo ou a mediocridade con filtro
- O oveiro.
- Help the Poor. Eric Clapton, B.B. King
- El joven y el mar
- Unha aperta
- Cen anos de saudade: Corcubión 1923- 2022
- Un pracer
- Vento.
- Ging tonic de campo
- Como comer un coño sen manchar o bigote
- Los ilusionistas
- Domingo.
- Pois iso.
- Antes que nada.
- Apagón.
- Semana Santa
- Urxencias.
- De alcaldesas, virxes, santas, secretarias, monxas e demais herbas que o campo nos dá nesta época do ano
- Cambio de hora.
- De pixama e bata.
- Tristana.
- Un gorrión sentimental.
- Dor de gorxa.
- Os bos polos e os polos bos.
- O novo Carrumeiro. O Carrumeiro de toda a vida.
- Bar Sanín, Dende 1954.
- Garganta con arena.
- Federico.
- Onde din Centro Recreativo Cultural digo Casino
- Escribindo tonterías.
- Ceevilla ten unha cor especial.
- Últimos días para Fin de Ano
- Jou, jou, jou.
- De Casares Quiroga a La Flor del Jamón pasando por Juan Carlos Monedero
- Aire!
- Merca o décimo e que che quiten o bailado.
- Álvaro Pombo existe.
- Vai por tempadas.
- Defuntos
- Amancio Prada e os que van con el.
- A apoloxista de Cortázar
- “A muller de ollos mouros e intensos”
- Voltar a Hemingway
- Viva la vida! Viva el amor!
- Polo amor de Fidel.
- Luns sen artigo... Ya se verá
- “Detrás de la niebla siempre hay algo”.
- Hastag #Xunqueira2024
- Mar de ardora
- Síguenos receitando.
- 240.
- Posta de (non) sol.
- Un delfín cachondo e duascentas oitenta e catro palabras
- Memorias de un mujeriego.
- Adnama.
- A comprar xenxibre.
- Habaneras de La Coruña
- Vivamos como galegos, pero soñemos como americanos
- Cen viños máis cen libros.
- Letras Galegas
- Escribir sen escribir.
- No tan Gotán.
- San Marcos de Corcubión. San Marquiños querido.
- Posible, hipotético, probable, suposto Manolo
- De Pla y María Dolores.
- Venres Santo.
- E o neno de Sanlúcar volveu brillar
- O Minotauro, Cela, e outros animáis fantásticos
- García Márquez